Drie typen vet

Uit onderzoek blijkt dat er "drie" typen/soorten vet in het meselijk lichaam aanwezig zijn.

Het eerste type is het structurele vet.Dit type vet omringt de organen en gewrichten als een soort verpakkingmateriaal. Het is belangrijk vet in de bescherming van onze organan en bloedvaten. Tevens houdt het de huid zacht en strak. Het biedt ook demping onder de voetbeenderen en gewrichten, dat onmisbaar is voor het lopen.
Dit vet is het zogenaamde "actieve vet" en is flexibel en laat zich makkelijk beinvloeden. Dit type vet hebben wij nodig om gezond te kunnen zijn en blijven.

Het tweede type vet is de normale vetreserve. Dit vet dient als normale brandstofreserve waarvan het lichaam vrij gebruik kan maken wanneer het darmstelsel niet voldoende voeding bevat om in de behoefte te voorzien. Dit vet is verspreid over het hele lichaam. hierin wordt het teveel aan suiker tijdelijk opgeslagen als vet en is weer beschikbaar indien de suikerspiegel daalt. Wij spreken dit vet ook aan bij kou en grote inspanning. Ook dit type vet valt onder het "actieve vet" en is ook flexibel. Ook dit type vet hebben wij nodig om gezond en fit te zijn en te blijven.

Interessant genoeg is, wanneer mensen af willen vallen door middel van een dieet en/of lichaamsbeweging juist het vet van het tweede type en spierweefsel verloren gaat. Dit is nu precies wat wij niet willen en bovendien erg ongezond. Dit is ook de reden waarom mensen bij andere typen dieet en en lichaamsbeweging pijnlijke hielen, - voeten, - gewrichten kunnen krijgen, artritis ontwikkelen en een oude en verslapt uitziende huid hebben.

Het derde type vet is volstrekt abnormaal en veroorzaakt zwaarlijvigheid.Dit derde vet is een potentiële reserve aan brandstof, maar in tegenstelling tot de normale, gemakkelijk toegankelijke vetreserves verspreid over het hele lichaam, bevindt dit vet zich in wat genoemd wordt de "probleem gebieden".

Bij vrouwen is dit meestal de heupen, dijen en billen. Bij mannen is het meestal de taille en borst. Dit vet wordt opgeslagen als een overlevingsmechanisme en wordt alleen gebruikt in de meest ernstige situaties als ernstige ondervoeding en hongersnood. Het komt ook vrij tijdens de zwangerschap om het voortbestaan van de ongeboren vrucht te verzekeren. Bij patiënten met obesitas zien wij dat het lichaam het grootste deel van zijn abnormaal vetreserves in deze gebieden opslaat. Dit veroorzaakt enorme vervorming van de vorm van het lichaam.
Wanneer een zwaarlijvige persoon probeert om gewicht te verliezen met behulp van een dieet- en lichaamsbeweging programma dan verliest hij normaal vetreserves, structureel vet en spieren. De patiënt voelt zich moe en uitgehongerd en ziet er weggetrokken en afgetobd uit. Tot hun frustratie bemerken zij dat de heupen, dijen, billen, buik en bovenarmen nauwelijks slanker zijn geworden. De probleem gebieden en de misvormde vorm van het lichaam waar ze zo’n afkeer van gekregen hebben blijft nagenoeg gelijk. Het belangrijke structurele vet ter bescherming van hun beenderen slinkt. Hun huid is rimpelig en ze zien er oud en ellendig uit. Deze dieet- en oefenprogramma's zijn een van de meest deprimerende en frustrerende ervaringen die een mens kan hebben. Omdat dit een medische conditie is, voelen zwaarlijvige patiënten zich verschrikkelijk tijdens afval kuren. Ze voelen zich fysiek veel beter wanneer ze op hun huidige gewicht blijven en/of wanneer zij zwaarder worden.

Vetzucht is een abnormale lichamelijke conditie, waarbij de fundamentele theorieën van eenvoudige verminderen van calorieën en het verhogen van fysieke activiteit om gewicht te verliezen niet kloppen. Paradoxaal zien wij bij veel obese patiënten gewicht toenemen ondanks dat zij minder calorieën gebruiken en fysieke activiteit gaan verhogen. Dit druist in tegen de conventionele wijsheid van de meerderheid van de medische gemeenschap. Iedere arts die obese patiënten bestudeert onder strikt gecontroleerde omstandigheden weet dat dit waar is, ook al is het buiten aanvaarde medische kennis en inzicht. Uit onderzoek is duidelijk vastgesteld dat er geen directe en consequente relatie bestaat tussen functie stoornissen in het lichaam en obesitas. De enige gemeenschappelijke deler bij alle obese patiënten waren een constant abnormaal intens fysieke honger, abnormaal lage metabolisme, onbedwingbare trek en verlangens om te eten,ook wanneer er geen honger is en het opslaan van overtollig vet in de probleem gebieden met abnormaal vetreserves. Daarom is de theorie dat overgewicht wordt veroorzaakt door te veel eten en te weinig lichaamsbeweging en alleen kan worden genezen door de minder te eten en meer te bewegen categorisch onjuist is en leidt tot ellende voor de patiënt en volslagen mislukking. Inmiddels is vast gesteld dat deze conditie wordt veroorzaakt door een abnormale werking van de hypothalamus klier. De hypothalamus klier blijft een mysterie in de medische professie. Er is weinig kennis over dit functioneren bekend en artsen en medische experts weten nog niet wat de hypothalamus eigenlijk doet en hoe het dat doet.