Verberg menu  
Verberg menu  

Kunt u niet direct vinden wat u zoekt, of heeft u vragen, dan kunt u onze klantenservice bereiken tijdens kantooruren op telefoonnummer:
0318-690334

Verberg menu  
 

Kijk naar onze video's over afvallen en laat je informeren!

Slaapapneu, COPD, enz (06-07-2015)

18 Maart 2015 ben ik voor de eerste keer naar Maaike van WELenZIJN gegaan. Ik had een heel klein advertentietje in het lokale krantje gezien, waar ik zeer door geprikkeld was. Het zou mogelijk zijn om zonder CPAP apneu apparaat te kunnen slapen. Ik zou daarnaast nog afvallen ook.

Ik denk dat ik wel een uur met Fred, de partner van Maaike aan de telefoon heb gehangen en ik kan niet precies vertellen waarom, maar ik had er direct een goed gevoel over. Mijn partner, Karin, niet en die dacht ook dat het weer een van mijn kostbare impuls acties was, die uiteindelijk meer zouden kosten dan wat opleveren.

Kort door de bocht ik ben een 53 jarige mannelijke bipolair, die door langdurig medicijngebruik en andere misschien nog nader te noemen factoren 118 kg schoon aan de haak woog op 18 maart jl. Ik sliep sinds 5 jaar met een CPAP apneu apparaat en durfde ook niet meer zonder te slapen. Al vanaf mijn pubertijd heb ik last van zogenaamde stik apneus. Het midden in de nacht kokkend of kotsend wakker worden en dan bijna de adem niet meer terug kunnen vinden. Ik had het gevoel dat ik stikte. Gelukkig heb ik het allemaal overleefd en kwam de adem ergens weer terug. 5 jaar geleden hoorde ik voor het eerst dat dat een apneu was, ja een stikapneu. En dat voor iemand die bang is om te stikken, of misschien komt mijn angst om te stikken wel daar vandaan. Mijn leven zou gaan veranderen, na het gebruiken van de cpap, volgens de vertegenwoordiger. Inderdaad, de inhoud van mijn slaap werd beter, maar ik werd van de cpap afhankelijk en durfde niet meer zonder te slapen.

Ik zat net even te kijken in het notitieprogramma van mijn oude telefoon, ik ben vandaag op de kop af 1 jaar 3 maanden en een week geleden gestopt met roken. Ik rookte vanaf mijn 12e en heb dus 40 jaar gerookt.

Ik stopte niet zomaar, want ik had al een stevige copd ontwikkeld en heb zelfs even in copd fase 2 gezeten. Ik ging altijd braaf naar de huisarts en de assistent verpleegkundige om mijn blaastests te laten doen. De rit ernaartoe op de fiets, was op zich al een bezoeking, mijn conditie was inmiddels zo verslechterd dat een fietstochtje en een trap genoeg was om me tien minuten te laten hijgen boven aan de trap of over de rand van mijn stuur heen.

Zoals altijd en in ieder geval nu was het slecht nieuws wat mijn flink liet schrikken. Ik kreeg een forse longontsteking, zo een die je niet zomaar krijgt en ben een week niet in staat geweest wat anders te doen dan in bed te liggen. Voor mij was dat het stopsignaal en aldus geschiedde, met behulp van elektronisch dampgerij lukte het mij om van de echte sigaretten af te blijven en ondanks alle kritiek op de elektrische sigaret is het mij gelukt om op die manier de echte te laten staan. Ik had al 2 a 3 stoppogingen achter de rug samen met Karin, mijn vrouw. We hadden accupunctuur gedaan, maar steeds was er weer een reden om door te gaan met roken. Roken was vreemd genoeg een maatje van me geworden een van de meest betrouwbare, zolang ik ze kon kopen, waren ze er altijd.

Mijn toenemende benauwdheid, met als klap op de vuurpijl denk ik de longontsteking, was voor mij de meest zichtbare een meest confronterende klacht, die ik had ontwikkeld.

Het gekke is dat ik nu, we praten 6 juli 2015 zo veel klachten minder heb, dat ik bijna moet bedenken en terugzoeken wat de klachten ook al weer waren. Als het goed gaat ben ik sommige dingen ook weer zo vergeten. Toch wil ik ze me allemaal herinneren, omdat ik het heel belangrijk vind dat dit verhaal verteld wordt.

Na veertig jaar eindelijk stoppen met roken is een grootse prestatie voor mij geweest. Ik ben gestopt omdat ik mezelf de kans wilde geven mijn longen nog een poosje een gezonde kans te geven. Mijn vader had longkanker, waar hij overigens bij een natuurarts van genas, voordat hij door het gebruik van bloedverdunners een hersenbloeding kreeg.

Het stoppen met roken bracht mij niet het gewenste resultaat. Een jaar na stoppen in maart 2015, deed ik inmiddels verwoede pogingen om met mijn te zware lijf de strijd met mezelf in de sportschool aan te gaan. Een uitgerangeerde diëtiste die me aanraadde om dan maar slimpie te gaan gebruiken, limonade zonder suiker met enkel zoetstof. Een goedbedoelende jonge fysiotherapeut, gaf me een twee tot 3 x per weeks programma, speciaal toegespitst op het versterken van mijn rugspieren en het verbeteren van mijn conditie. Een medische sportschool ook nog eens. Wat oefeningen om de hielspoor aan mijn beide voeten te bestrijden. 2009 had ik al eens eerder hielspoor aan de linker voet gehad en heb toen speciaal schoeisel aan laten meten, met veel pijn en moeite verdween de hielspoor toen na 2 jaar, om aan beide kanten in 2015 weer terug te komen.

Ik haatte mezelf als ik in de spiegel keek en begreep niet waarom ik überhaupt nog naar die sportschool ging. Leuk was het al helemaal niet en resultaat was ook  0,0. Zwoegende zwetende pubers en WAO’ers,

Steeds meer en steeds sterker kreeg ik het gevoel, dat ik zo nooit iets zou kunnen betekenen voor mijn rugklachten, benauwdheid, slechte conditie en hielsporen.

 

In de loop de jaren, heb ik nogal wat medicatie gebruikt, voor de Bipolaire stoornis en later ook voor de longklachten, voor het laatste nooit lang, want dat deed voor mijn gevoel toch niks, maar ik heb ventolin en spiriva gebruikt. Voor MD Lithium al vanaf mijn 33e diverse antipsychotica, ik slikte pijnstillers bij het leven voor spier en rugklachten, ik stond s’ochtends altijd met hoofdpijn op en had toch wel 6 a 7 uur per dag hoofdpijn. Paracetamol, ging met doosjes tegelijk. Diverse andere pijnstillers waren moeilijk in te nemen, omdat bijna alles met lithium interfereert. Mijn rug zat na het tillen van wat zwaars regelmatig op slot en als ik pech had kon ik niet meer mijn bed uit of heel moeizaam. Ik heb me aangemeld via de huisarts bij de pijnpoli, omdat ik de pijn zat was, ben gelukkig nooit gegaan. Bij mijn psychiater uit Brummen heb ik een seresta verslaving opgebouwd en in 5 jaar tijd gebruikte ik tot 300 mg seresta per dag. Op eigen initiatief deed ik een zogenaamde cold turkey. Diezelfde psychiater stelde een vit D tekort vast, wat alleen maar steeds erger werd, eerst behandeld met tabletten en later met de vit D vloeistof in grotere eenheden.

Voor mijn bipalaire moet ik altijd slaapmedicatie in huis hebben, een nacht niet slapen kan voor mij al tot gevolg hebben dat ik manisch wordt, Ik gebruik als slaapmedicatie op dit moment 25mgr serouel en mag dat zo nodig vaker en meer innemen. Ik heb veel middelen zoals normison en dormicum gebruikt.

Vlak voor ik bij WELenZIJN terechtkwam ben ik ook nog even bij een cardioloog in het ziekenhuis geweest, want ook mijn bloeddruk was wat aan de hoge kant. Natuurlijk kreeg ik direct bloeddrukverlagers en cholestorol verlagers. Omdat ik bang was dat het mis zou gaan, slikte ik ze ook braaf. Ik heb een kastje in de douche aangeschaft om alle verschillende medicijnen in kwijt te kunnen.

Het summum komt nog wat mij betreft. Ik wilde bij de keel neus en oor arts ook eens laten kijken of er een mogelijkheid was om iets aan de inhoud van mijn keel te laten doen. Hij had ooit gezegd dat ik een enorme neusamandel heb en misschien zou daar een optie liggen, om dmv een operatie te kijken of er een plastiek kan worden gedaan zodat ik zonder cpap zou kunnen slapen.  Zo gezegd zo gedaan, ik heb een kijkoperatie laten doen. De uitkomst: U kunt een plastiek laten doen, of u dan ook blijvend resultaat heeft is de vraag, maar u zult in ieder geval een poosje zonder cpap kunnen.

Of ik het geweten heb, ik heb de kno arts gezegd dat ik eerst ging proberen af te vallen en als dat geen resultaat heeft, dan laat ik een plastiek doen.

Op zoek en tamelijk wanhopig, de zin om 60 te worden een beetje verloren, het moet anders kunnen maar ik weet niet hoe.

Toen was er ineens dat kleine advertentietje. Wilt u zonder CPAP?

Niets liever, dus na een kleine onenigheid thuis gebeld, ik kreeg Fred  aan de telefoon. Ik denk dat ik ruim een uur met hem heb zitten praten en het was of veel dingen ineens op zijn plek vielen. Ik vond het zo mooi dat hij herkende dat ik niets geen heil zag en voelde in de sportschool. Hij zei me dat sport een cadeautje is van een gezond lichaam. Dat ik kan blijven sporten totdat ik groen ben, maar geen gram af zal vallen, zolang mijn lichaam niet de juiste celstructuur heeft. We spraken een traject af en hij vroeg me, alsof ik bij de groenteboer zat, hoeveel kilo ik zou willen afvallen, voor mijn lengte, 1.83 zou ik ongeveer 80 kg mogen wegen. Het traject zou 5 maanden gaan duren. Ik ben vandaag zo’n 3 en een halve maand bezig en ik weeg 90 kg vandaag. Dat betekend dat ik 28 kilo ben afgevallen tot nu toe.

 

Ik ga nog wat meer vertellen over de weg naar vandaag, mijn eerste ervaringen met WELenZIJN en wat mij dat gedaan heeft.

Mijn eerste echte contact met WELenZIJN was met Maaike, bij onze eerste afspraak, ze gaf me een korte uitleg, ik tekende de behandelovereenkomst en of ik er klaar voor was? Niets liever dan dat, kom maar op. Het dieet viel me mee, ik zag alleen erg op tegen helemaal geen melk meer gebruiken, melk is namelijk ook een van mijn verslavingen geweest. Geweest, want op een enkel wolkje in de koffie na, heb ik het niet meer nodig. Het volledig weren van zetmeel, suiker, leek me verschrikkelijk, maar ik mis het nauwelijks. Ik heb veel plezier in het eten en maken van verschillende groeten. Ben gek op mager vlees en vis. De bouillon maakt het goed te doen op momenten dat ik erge trek heb. Karin doet mee met eten wat  enorm scheelt. Ik ben vastbesloten Maaike en Fred zien dit dagelijks om hen heen dus voor hun is het gesneden koek. Voor mij toch wel een groot geschenk en gevoel van dankbaarheid dat ik hen heb mogen vinden. Ik vind dat meer mensen hier recht op hebben.

De eerste dag kan ik me gek genoeg nog redelijk precies herinneren. Het zal ook aan mezelf gelegen hebben, maar er ontstond ruimte in mij. Dat propvolle lichaam voelde ruimtelijker. De 2e of de 3e dag heb ik hier in huis boven aan de trap een minuut met tranen in mijn ogen stil gestaan. Dit was de eerste keer in heel lang dat ik niet hoefde te hijgen en op adem te komen boven aan de trap. Het bizarre was dat ook vrijwel direct er op de weegschaal een vermindering zichtbaar was. Maar het meest opvallende was de ruimte die ik in mezelf voelde ontstaan. De 3e dag liet ik shiva de hond uit en ik liep wat verder dan normaal, omdat ik daar zin in had. Op enig moment tijdens die wandeling schrik ik en realiseer ik me dat ik pijnvrij loop en de tranen schieten in mijn ogen, dat is lang geleden. Ik kan lopen zonder pijn.

In de periode hierna gebeuren er zo veel dingen, ik zal proberen de belangrijkste op te noemen. Het gaat goed met de therapie, ik hou het goed vol en ik val goed af, ik krijg er steeds meer schik in. Zie dat er een moment komt, waar ik inderdaad weer 80 kg zal wegen, maar ook dat de cpap de kast in zal gaan of terug naar de fabrikant, ik hoop dat de operatie aan mijn keel niet nodig zal zijn. Ik hoop ook dat ik steeds fitter zal worden.

Na 2 maand ongeveer, voel ik zoveel ruimte en voel ik zo weinig hijgen en benauwdheid, dat ik besluit om een ademtest bij de huisarts te laten doen om te zien hoe het met mijn COPD is gesteld. Ik doe de test en laat voor die tijd mijn cholesterol en vit. D ook nog even bepalen. De bloeddruk is ook een stuk beter vandaag is hij 140/89 precies zoals mijn huisarts verwachtte, hij daalt met het gewicht.

De ademtest is een klein wonder: Eigenlijk is dit onmogelijk volgens de verpleegkundige die me de test afneemt, COPD wordt nooit beter, maar altijd slechter of hetzelfde. Ik blaas een betere ademtest en val weer buiten de waarden van COPD 1 Ik heb dus geen COPD meer.  COPD kan dus GENEZEN Voor een ieder die het niet geloofd ik heb de beide spirometries bewaard

De assistente van de huisarts wist me nog te vertellen dat de vitamine D en de Cholesterol beiden tot normale waarden waren hersteld. Ik krijg weer kippenvel als ik hierbij stilsta.

2 weken geleden ben ik naar de apneu poli in Arnhem gegaan om mijn kaartje uit de cpap te laten uitlezen. Ik bleek 1 tot anderhalve apnoe per uur te hebben, reden genoeg om te gaan afbouwen met de CPAP. Voor mij reden genoeg om dat gelijk te doen en de cpap nog wel even op het nachtkastje te laten staan maar mezelf het vertrouwen te geven weer zonder cpap te slapen. Ik durf weer en vertrouw het mijn lichaam weer toe. Ook kippenvel kan ik je zeggen.

Na deze berichten was het voor mij tijd om af te rekenen met mijn medicijngebruik. Een van mijn grote angsten was ook net als mijn moeder als een van de weinige gespreksonderwerpen nog het medicijngebruik te hebben. De afgelopen jaren kwamen er steeds meer bij, pijn, benauwdheid, copd, slaapmedicatie, antipsychotica, cholestorol verlagers, bloedrukverlagers. Natuurlijk de lithium en seroquel. Spiriva inhalator, ventolin inhalator. Ineens wist ik dat ik in overleg met de huisarts alle overbodige medicijnen nu kon stoppen en vol trots ben ik richting de apotheek gegaan met een grote zak vol met medicijnen. Ik heb ze trots op de balie gezet en gnuivend, zo die heb ik niet meer nodig. Een tikkeltje vreemd, maar ook een statement naar de reguliere gezondheidszorg en niet in de laatste plaats de farmaceutische industrie.

Ik durf het niet hardop te zeggen, maar ga het toch doen. Hoe gezond kan een mens worden, kun je COPD genezen. Kun je slaapapneu genezen? Als laatst prangende vraag kun je bipalariteit genezen. Ik mag het van niemand hardop zeggen en zal zeer terughoudend zijn. Maar de wonderen zich in mijn leven zo blijven opstapelen dan is dit mijn volgende life saver.

 

Ik heb weer zin om 60 te worden, hoe snel soms ook vergeten ik wil dankbaar blijven voor de cadeau’s al kan ik maar 1 iemand bereiken met dit verhaal en dezelfde kans aanreiken die ik heb gehad. Dan is het goed.

Ik vind dat iedereen het recht heeft zijn of haar lichaam in een gezonde staat te brengen. Ik vind dat de reguliere zorg moet bijdragen aan preventie en genezing van binnenuit. In mijn geval zou een twijfelachtige keeloperatie van een kleine €20.000,- euro honderden  mensen in de gelegenheid stellen bij Maaike en Fred bij WELenZIJN.  

Een kleine rekensom:

Keeloperatie €20.000,-

Behandeling copd nog 20 jaar  €10.000,-

Behandeling Slaapapneu 20 jaar €10.000,-

Besparing kosten opnames psychiatrie €10.000,-

Behandeling hoge bloeddruk en cholesterol ???

Er zijn vast mensen die beter kunnen rekenen als ik, maar als ik een kleine schatting maak kan het wel eens €50.000,- schelen, maak nog een berekening en vermenigvuldig dit bedrag voor alle mensen die met behulp van dat geld zich kunnen laten helpen dan begrijpt iedereen ineens hoe de gezondheidszorg stukken goedkoper zou kunnen worden georganiseerd.  Zinloze operaties en behandelingen uitsparen en dat geld vrijmaken voor de behandeling bij WELenZIJN iedere behandeling levert mi een besparing op van minstens €20.000,- en meer Voor mij reden genoeg om de zorgverzekeraar te leren prioriteiten te stellen, hoewel de lobby van de artsen en farmaceutische industrie in eerste instantie niet blij zal zijn, wordt het tijd om volwassen naar onze gezondheidszorg en haar structuur te kijken. Ook gezondheidsmedewerkers groeien op en hebben net zo veel recht als ieder ander op een gezond leven. Bijsturing van prioriteiten kan veel besparen.

Het geluk wat ik op dit moment voel op basis van mijn terugkerende zelfbeschikking en gezondheid is niet in geld uit te drukken.

Chris van der Werken


Lees de ervarings verhalen van onze klanten
Wil je een afspraak maken of meer informatie?
Neem dan contact met ons op voor een vrijblijvend persoonlijk gesprek
 
Bel: 0318-690334
Lokaal tarief, geopend tijdens kantooruren